Blog
Gastblog: Dennis Wiersma (voorzitter FNV Jong)
Datum: 23 november 2011
Vorige week werd in de Tweede Kamer de begroting van het ministerie van Volksgezondheid behandeld . Vooruitblikkend hierop stelde Paul Schnabel in de Volkskrant: “gezondheidszorg is nu ouderenzorg” dat de helft van de kosten in de zorg gemaakt blijken te worden door de vijftien procent oudsten van Nederland; de 65plussers . Een kleine rekensom leert ons dat van elke vijf euro die jongeren via de zorgpremie betalen, ongeveer slechts één euro naar de eigen zorg gaat. Op een gemiddelde premie van 100 euro per maand is dit pakweg 80 euro sponsorgeld voor de nieuwe knie van oma. Maar is dit erg? En belangrijker: wordt het erger?
Alleen MIJN oma
Natuurlijk, je oma is een lieve vrouw en niet onbelangrijk, ze gaf jou altijd geld voor je verjaardag of diploma. Als ze een nieuwe knie nodig heeft, dan zal ze die krijgen. Toch? Overigens scheelt het bij zo’n keuze dat we nauwelijks benul hebben van de kosten. Een nieuwe knie kost gemiddeld 1.436 euro . En iets anders dan, een hartoperatie op haar 85e? Tja, al lastiger misschien. Maar als het jouw oma is en het kan haar nog twee jaar een fantastisch leven geven? Wel even afrekenen trouwens, minimaal 15.000 euro .
Gapend gat
Bovenstaande voorbeeld geeft aan dat er een gapend gat ontstaat tussen het relatieve gemak waarmee zorg wordt geconsumeerd, de almaar stijgende kosten en de vraag wie wat gaat betalen . En nee, dit alles wordt niet beter. In de miljoennota voorspelt de regering dat de zorgkosten stijgen van nu 20% (al 67 miljard!) tot 40% van de Rijksbegroting in 2040 . Tegen die tijd is ook zeker een kwart van de bevolking boven de 65, nu is dat 15%. Op elke 65plusser hebben we tegen die tijd overigens ook nog maar twee werken, nu zijn dat er vier. En om de sense of urgency definitief te laten doordringen, de kosten voor de AOW-uitkering zijn tegen die tijd drie(!) keer zo hoog als nu. Ja, dat gaan wij, jongeren van nu, betalen.
Demografische tijdbom
Beseffende dat driekwart van de kiezers boven de 35 jaar is, wordt de hoop van mijn generatie op daadkrachtige beslissingen niet groter. De urgentie is nog te laag. Een campagnebureau voor dit thema lijkt nog niet zo’n overbodige luxe. Want terwijl elke leek wel doorheeft dat de tijd van vooruitschuiven al lang en breed gepasseerd is, lukt het jongeren nauwelijks om een vuist te maken. Moet er dan eerst een hele generatie jongeren geslachtofferd worden? Laat ik met deze onpasselijke gedachte maar verwijzen naar een toepasselijke song in dit verhaal: voordat de bom valt. En tot die tijd, tot die tijd sluit ik mij van harte aan bij Paul Schnabel met zijn idee om eigen huis, pensioen en zorg met elkaar te verbinden . Op naar een nieuwe solidariteit .
Voor verdieping
Callahan, Daniel (1987). Setting Limits: Medical Goals in an Aging Society. Simon and Schuster. New York.
Wouter Bos over de gezondheidszorg, in Buitenhof, 6 november 2011: Wouter Bos (minuut 20:15)
*********************************************************
Blog Opening Flexcampagne
Gastblog: Monica Bota
Datum: 17-11-2011
Beste jongeren,
Wat is het gevolg van een groep cao-onderhandelaars die overleggen over de problemen onder jongeren met betrekking tot werk? Op deze vraag kan FNV Jong jou een antwoord geven, want dat is precies wat wij onlangs uitgezocht hebben. Onderhandelaars verschillende sectoren zijn gaan praten over ‘flexbaantjes’ (baantjes waarbij je geen contract voor onbepaalde tijd hebt, inclusief nulurencontracten).
Twaalf jaar geleden werd de Wet Flexibiliteit en Zekerheid geïntroduceerd die er voor zou moeten zorgen dat iedereen prettig zijn of haar werk kon doen. Deze wet zag er op papier erg prachtig uit, maar dat was de afgelopen jaren niet de realiteit. Flexwerk is tegenwoordig vaak niet veel meer dan een mooi woord voor onzeker werk.
Flexibel werk betekent voor de meeste mensen makkelijk ontslagen kunnen worden, dat is dus de reden waarom we het beter onzeker werk kunnen noemen. Dat onzekere werk is vaak ook nog eens de enige keuze, zeker voor jongeren. Meer dan 800.000 jongeren onder 26 jaar zitten in die "flexibele schil" en veel van hen hebben daar niet zelf voor gekozen. Het is deze groep die in de huidige economische crisis als eerste zonder baan komt te zitten. Het is deze groep die last heeft van rare werktijden, geen recht heeft op (om)scholing, geen doorbetaling krijgt bij ziekte, geen betaling krijgt van toeslagen, weinig tot geen rechten heeft op opbouw van een pensioen, geen recht heeft op het afsluiten van een hypotheek en, boven alles, kan je elk moment weggestuurd worden. Het beeld van zeker werk veranderd op deze manier al gauw naar bidden en hopen dat je de volgende dag nog werk hebt.
De hoogste tijd dus om met de cao onderhandelaars aan tafel te gaan zitten en te bedenken wat we hieraan kunnen doen. Drie jongeren namen het voortouw en vertelden de zaal wat zij hadden meegemaakt op het gebied van onzeker werk. Verbazing en applaus waren het gevolg.
Na uitgebreide discussies over wat er mis is en hoe het beter kan in de toekomst, zijn er een aantal punten waar de onderhandelaars met elkaar de handschoen op willen pakken: zij zullen de wildgroei aan nulurencontracten met slechte voorwaarden voor jongeren aanpakken. Ook zullen zij ervoor zorgen dat jonge flexwerkers niet meer uitgezonderd worden van de regels die in de cao gelden zoals doorbetaling bij ziekte, betaling van toeslagen of recht op (om)scholing. De cao-onderhandelaars waren het er verder mee eens dat jongeren tijdig moeten horen of zij een nieuwe baan moeten gaan zoeken, zodat zij meer ruimte hebben voor het zoeken naar een nieuwe baan. Het vallen in de werkloosheidswet moet geen optie meer zijn. Kortom, de
cao-onderhandelaars hebben een waslijst aan verbeterpunten waaraan gewerkt moet worden.
Er gloort licht aan de horizon voor iedereen die gevangen zit in onzeker werk. Wanneer dit licht doorbreekt hangt af van de steun die we krijgen, maar dat het licht gaat schijnen is op zijn minst zeker…
Voor een kleine impressie van de opening, check hier een paar foto's !
****************************************************************
Solliciteren 2.0: Vernieuwen, creatief zijn, reageren op feedback, hard werken en weer doorgaan!
Gastblog: Arjan Versluijs
Datum: 18-10-2011
Beste jongeren,
Ik denk dat afwijzingen bij solliciteren in deze tijd voor velen van jullie een herkenbaar item is. Ik vraag me af? Hoe zou je reageren als je al ruim 2 jaar bezig bent met solliciteren, terwijl je toch een degelijke administratieve opleiding afgerond hebt en bestuurskunde studeerde? Wat zou jij doen?
Mijn naam is Arjan Versluijs, 29 jaar en bezit een administratief Mbo-diploma, 2 jaar werkervaring tot Australië aan toe, studeerde bestuurskunde en overheidsmanagement op HBO-niveau, maar moest deze omzetten door een verplichte verhuizing. Ik woonde anti-kraak en mijn huisje werd gesloopt. Ik kon vanuit Schiedam gelukkig wel met mijn vriendin gaan samenwonen in Almere. Mijn plan was om mijn HBO-opleiding in deeltijd om te zetten, omdat voltijd niet meer te doen was vanuit Almere.….
….Maar wat doe je als er een baan op Mbo-niveau gevraagd wordt en er door de crisis honderd of meer personen op 1 vacature zitten? Ik heb de afgelopen 2 jaar alles geprobeerd, vaak met positieve reacties als gevolg, maar geen concrete baan. Van een bakkerij tot junior beleidsmedewerker, overal waar mijn competenties bij pasten, ik solliciteerde er met veel inzet op. Ik ontmoette in de afgelopen tijd veel jongeren die precies hetzelfde meemaken, zelfs jongeren die universitair afgestudeerd zijn en meer dan 3 jaar werkervaring hebben.
Na een lange tijd veel ongeschoold werk was ik het zo beu dat ik mijn eigen website gemaakt heb en in mijn Blog precies vertel wat ik eraan doe om mijn droombaan te bemachtigen. Mijn project heet Solliciteren 2.0 en bevindt zich op mijn site (zie hieronder), waar ik iedere maandag en vrijdag een Blog op schrijf. De bedoeling is dat ik op langere tijd mijn droombaan ga vinden. Mijn droombaan is er één waarbij maatschappelijk belang en voorop staat en ik de mogelijkheid heb om door te groeien.
In een tijd waar banen niet voor het oprapen liggen….en zeker niet voor jongeren is rijst er een vraag: Hoe zet je jezelf het beste in de moeilijke arbeidsmarkt? ….Ik weet het antwoord nog steeds niet, maar ik ga er alles aan doen om deze vraag te beantwoorden. Met een Blog wil ik niet alleen laten zien dat ik graag een leuke baan kan vinden, maar ook wil strijden voor een beetje meer begrip waar jij en ik mee worstelen,
Namelijk: Meer begrip voor starters en jonge werkzoekenden op de arbeidsmarkt!
Volg mijn zoektocht, reageer en Twitter met mij mee:
Site: www.solliciteren2punt0.nl
Twitter: http://twitter.com/#!/arjanversluijs
Bekijk natuurlijk ook de site van FNV Jong!
****************************************************************
Een week vol Pensioenen
Bernard Koekoek
Afgelopen maandag zou het D-day worden voor het pensioenakkoord. De FR, het hoogste overleg van de FNV, kwam om twee uur bij elkaar om definitief te beslissen of het pensioenakkoord er zou komen of niet. Al ver voor tweeën stond de parkeerplaats bij het hoofdkantoor van de FNV vakcentrale, waar FNV Jong ook zit, al vol met journalisten en grote zendwagens om meteen live de nieuwsuitzendingen in te kunnen. Zelfs het smalle strookje gras voor de deur stond nog vol met auto’s omdat ook een paar verdwaalde politici zich graag wilden laten horen. In spanning wachtte iedereen af tot de FR zou gaan beginnen en er nieuws over het pensioenakkoord te melden zou zijn. Die spanning bleef er nog wel even in zitten, want het wachten duurde een eeuwigheid. Nog nooit heeft een FR vergadering zo lang geduurd.
De volgende dag, ruim zestien uur later ging mijn wekker weer. Vijf minuutjes daarvoor had ik een sms gekregen van Dennis, die ook bij de FR zat:
“Pff.. Stap nu bijna het gebouw uit, ik ga naar huis, op bed”
De hele nacht was er vergaderd en inderdaad, toen dinsdagochtend de meesten weer op hun werk kwamen stonden diezelfde zendwagens en journalisten nog steeds voor de deur. Wat konden ze melden? Nou, niet zo heel veel eigenlijk. Dinsdag, aan het eind van de dag, zou er een klein clubje van de FNV weer gaan praten met minister Kamp, er moesten nog een paar puntjes op de i gezet worden. Pas daarna konden er definitieve beslissingen komen. De voorzitters van FNV Bondgenoten en Abvakabo FNV, twee grote bonden, waren niet happy. Zij hadden nog een paar wensen waar de minister mee aan de slag moest. Bij FNV Bouw wilde men ook nog even wachten met een besluit om eerst te kijken wat de minister precies ging zeggen. Oftewel, het was allemaal nog erg vaag.
Ondertussen wordt er in Den Haag besloten dat er een debat moet komen in de Tweede Kamer. De agenda wordt vrijgemaakt om donderdag, gisteren dus, met de minister in discussie te kunnen gaan. Weer wordt het een lange nacht, dit keer mogen de minister en de Kamerleden opblijven om zich over het pensioenakkoord te buigen. Het resultaat; de Kamer is in meerderheid vóór het akkoord, maar wel pas nadat minister Kamp ’s avonds laat nog een aantal laatste toezeggingen heeft gedaan om te zorgen dat er niemand buiten de boot valt.
Nu is het vrijdag en moeten alleen nog de allerlaatste knopen doorgehakt worden. FNV Bouw gaat nog goed kijken naar de laatste toezeggingen van minister Kamp en de FR gaat vervolgens stemmen over het akkoord. In de Tweede Kamer is er al een meerderheid vóór het akkoord, bij de andere vakcentrales, CNV en MHP, is die meerderheid er ook, als de collega’s van Bouw het ook eens zijn met de plannen is er ook bij de FNV een meerderheid van stemmen die zegt dat dit pensioenakkoord er inderdaad moet komen. We hebben al een hele lange weg achter de rug, maar er begint nu toch echt zicht te komen op een pensioenstelsel waar jong en oud blij mee kunnen zijn. Ook wij zetten ons daar voor in, dus hou fnvjong.nl in de gaten om op de hoogte te blijven…
*************************************************************
Vakantiewerkcampagne: Op bezoek bij Combivliet
Gastblog: Cheryl Khieroe
Wederom in een knal rode VW Beetle gingen we weer gezellig met 4 man op pad. Na enige tijd gezocht te hebben, kwamen we op de dinsdagochtend eindelijk aan bij Combivliet. Combivliet is een tomatenteler in Maasdijk en teelt zowel onze cherrytomaatjes als trostomaten. Dat was dus even een eindje rijden vanuit Amsterdam!
Eenmaal kennis te hebben gemaakt met de managers van onze vakantiekrachten gingen we al gelijk een gesprek aan waarom Combivliet dus is uitgekozen. Na enige tijd kwam de lekkere taart met een hele groep jongeren naar binnen gelopen. Dit waren ruim 30 groen scholieren met groene vingers! Vooral déze jongeren waren erg blij ons te mogen ontvangen. Onder een gebakje, wat overigens prima zou smaken met thee of koffie, spraken de scholieren uit waarom zij het leuk vonden om bij Combivliet te mogen werken.
Wat vooral naar voren kwam waren de bonusregelingen en het salaris. Het salaris zou een euro boven het minimumloon zitten en bij goed werk zou dit ook beloond worden bovenop het salaris. Er waren veel scholieren die er al zeker 6 jaar werkten! Deze scholieren kwam via vrienden terecht bij Combivliet of zijn begonnen als stagiaire. De scholieren waren ook te spreken dat zij er gemotiveerd te werk gaan en dat zij het onderling ook super gezellig vinden.
We kregen een rondleiding van de 2 werkgevers en een groep jongeren. Voordat we de werkplek mochten binnentreden kregen we super charmante witte pakken, schoenhoezen, handschoenen en haarnetten aan. Dennis Wiersma, ons eigen voorzitter, mocht het werk zelf ook ervaren. Het kwam naar boven dat Dennis zelf een geschiedenis heeft als komkommerplukker, en had dus al wat ervaring. Dennis sprak zelfs uit het werk erg leuk te vinden! Misschien een bijbaantje Dennis? Ik zelf heb het werk ook mogen ervaren en ik zou het niet erg vinden om een tijdje tomaten te plukken. Ook heb ik wat tomaatjes mogen proeven en ze waren erg lekker.
We hebben nog 1 bezoekje te gaan. Toevallig is dit ook een tomatenteler dus is het werk én de tomaten vast wel te vergelijken. Dus op naar het volgende vakantiebaanadres en houd de site in de gaten om erachter te komen of zij Combivliet hebben overtroffen!
****************************************************************
Vakantiewerkcampagne: Op bezoek bij Careaz in Lichtenvoorde
Gastblog: Esther de Jong
Dit maal niet in een mooie rode Beetle maar in een degelijke zwarte Alfa gingen wij op weg naar Lichtenvoorde (voor wie niet weet waar dit ligt: voorbij Enschede..150 km op de teller). Na enige vertraging kwamen wij met 4 man sterk aan in het pittoreske plaatsje en doemde daar in het midden en kleurrijk verzorgingscentrum op. Eenmaal binnen zaten de vakantiewerkgever, de vakantiewerkers en Agnes al heerlijk te smullen van de taart die wij Careaz vanwege de nominatie hadden aangeboden.
Er werken deze zomer 59 vakantiekrachten bij Careaz op alle afdelingen, van keukenhulpen tot verzorgers. Ook hier is de sfeer erg goed en wordt er gedurende de dag veel afgelachen. Ook mochten wij genieten van een heerlijk kopje soep uit eigen keuken en is er alle ruimte voor vragen en opmerkingen. Ook Agnes neemt veel tijd om de medewerkers vragen te stellen. Tevens krijgen we een mooie rondleiding en zien wij daadwerkelijk hoeveel plezier de bewoners hebben en hoe zij genieten van de vakantiewerkers.
Wij worden te woord gestaan door 4 vakantiekrachten die ons alles vertellen over hun werk, wat zij vinden van de werkgever, wat hun plannen hierna zijn en wat zij vinden van de nominatie. Wat vooral opvalt, is dat de vakantiekrachten blijven terugkomen bij dit bedrijf of als vakantiekracht, of als stagiaire of na hun stage. Dit is vanzelfsprekend een zeer sterk punt en hoogstwaarschijnlijk ook niet zonder reden. Als we doorvragen komen we er achter dat vooral het plezier, de flexibiliteit, de waardering en de begeleiding de drijvende krachten zijn achter deze loyaliteit.
De werkgever geeft op haar beurt ook aan dat zij de waardering voor de vakantiewerker ook erg belangrijk vindt en dat zij er alles aan doen om de vakantiewerker aan hen te binden. Zo krijgen de medewerkers veel verantwoordelijkheden, worden zij beloond met presentjes, is er ruimte voor flexibiliteit en is er altijd tijd en ruimte voor een praatje of een lach. Helaas loopt deze werkgever wel aan tegen het feit dat de zorg nog altijd een negatief imago heeft en zij doet er dan ook alles aan om deze beeldvorming te veranderen door hele goede initiatieven. Wij kunnen oprecht zeggen deze instelling is alles behalve saai en kleurloos en jongeren zijn gek als zij hier niet gaan werken. Hoe het is geregeld in andere instellingen zullen wij hopelijk op termijn kunnen beoordelen bij dezen en volgende vakantiewerkbezoeken.
In ieder geval vinden wij de nominatie meer dan verdiend en kunnen wij spreken van een geslaagd vakantiewerkbezoek! Nu snel door naar het volgende bedrijf om te kijken of er nog meer vakantiewerkers te vinden zijn die zo happy zijn met hun baan. Houd deze site in de gaten om te kijken waar de vakantiewerkcampagne nog meer op duikt want FNV Jong komt naar je toe deze zomer!
****************************************************************
Vakantiewerkcampagne: Op bezoek bij Aebi Schmidt
Bernard Koekoek
In een knal rode VW Beetle, voor de gelegenheid vol met FNV Jong stickers komen we donderdagmiddag aanrijden bij Aebi Schmidt in Holten. Aebi is een fabrikant van sneeuwschuivers en strooiwagens. Niet direct het eerste waar je aan denkt midden in de zomervakantie, maar toch werken bij het bedrijf behoorlijk wat jongeren. Deze zomer zijn er 19 vakantiewerkers aan de slag, waarvan de meesten donderdag ook aanwezig zijn en even een praatje kunnen maken. We hebben niet zo maar een bedrijfsnaam uit de hoge hoed getrokken, uit ons vakantiewerkonderzoek blijkt dat de vakantiewerkers bij Aebi erg tevreden zijn met hun baas en hun baantje.
De sfeer is in ieder geval meteen al goed, we worden ontvangen door Shauni en Inge, twee vakantiewerkers, en de personeelschef die verantwoordelijk is voor al die tevreden werknemers. Shauni en Inge geven ons een complete tour door alle hoeken, hokken en hallen op het grote terrein van Aebi Schmidt. Alle vakantiewerkers die er op dat moment rond lopen krijgen we uitgebreid te spreken en wat het meeste opvalt, iedereen is inderdaad heel erg tevreden over zijn of haar baantje in de sneeuwschuifindustrie. Er zijn 14 vakantiewerkers aan de slag donderdag die allerlei verschillende klussen aanpakken. Sommigen werken de administratie bij of helpen bij de receptie, anderen staan gigantische strooiwagens van een nieuw likje verf te voorzien of werken in het magazijn om te zorgen dat alle onderdelen van de wagens op tijd aan elkaar geschroefd kunnen worden. Bijna iedereen die we vragen hoe ze bij Aebi terecht gekomen zijn heeft hetzelfde verhaal; of de stage beviel zo goed dat ze mochten blijven; of een vader, broer, zus, vriend of vriendin werkte al bij Aebi en zorgde voor een baantje. Het voelt ook als één grote familie, met slingers voor mensen die afzwaaien en een FNV Jong taart in de kantine.
Het is lekker werken in de vakantiedagen in Holten en met de Respect to the vakantiewerkers spirit zit het wel goed. Nu snel door naar het volgende bedrijf om te kijken of er nog meer vakantiewerkers te vinden zijn die zo happy zijn met hun baan. Houd deze site in de gaten om te kijken waar de vakantiewerkcampagne nog meer op duikt want FNV Jong komt naar je toe deze zomer!
****************************************************************
'Recht op een toekomst!'
Aan: Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
Lieve Marja,
Ik hoor het je nog zeggen als de dag van gisteren: “Ik wil dat elk kind een stage kan volgen, want dat hoort bij je opleiding, dus ik ga doen wat ik kan.” Je lachte nog even lief naar Jesse Klaver die jou had gevraagd om in de Tweede Kamer uit te leggen waarom illegale jongeren in Nederland geen stage kunnen volgen. Gelukkig maar, want iedere jongere heeft recht op een opleiding. Dat hebben we zo afgesproken en beloofd na te leven. Afspraak is afspraak zou je denken, maar jongeren die illegaal in Nederland zijn kunnen vaak hun opleiding niet af maken omdat je als illegaal geen stageplek krijgt.
Hoezo?
In het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind staat het heel mooi opgeschreven. “Ieder kind, tot 18 jaar, heeft recht op onderwijs.” en “Het onderwijs dient te zijn gericht op de zo volledig mogelijke ontplooiing (…). Onderwijs dient het kind voor te bereiden op een actief volwassen leven in een vrije samenleving”. Dus hoort ook in Nederland iedereen een opleiding te kunnen volgen die hem of haar voorbereid op de toekomst en dan maakt het niet uit wie je bent, hoe je er uit ziet en waar je vandaan komt. Alleen werkt het in de praktijk niet zo. Jongeren die hier illegaal zijn krijgen geen stage, want een stage lijkt te veel op werk, maar zonder stage krijg je natuurlijk nooit een diploma. Hoe zit dat dan met die volledige ontplooiing? Gelukkig, Marja, heb jij beloofd het gesprek aan te gaan met je collega ministers om het probleem op te lossen. Eindelijk was er hoop voor alle jongeren die hier zijn en graag hun opleiding willen afronden.
En toen…
Die hoop is nu vakkundig de prullenbak in gesmeten, een half jaar nadat jij van je eigen CDA collega Kathleen Ferrier de vraag kreeg wat we nu moeten doen om dit probleem op te lossen stuurde je een briefje met ‘antwoorden’ naar de Tweede Kamer. Eigenlijk had je net zo goed een blanco velletje kunnen sturen, of een rol wc-papier voor mijn part, want een echt antwoord komt er niet. Kort samengevat zeg je dat je er eigenlijk schijt aan hebt of jongeren hun opleiding kunnen afronden, want ze komen toch niet op de Nederlandse arbeidsmarkt. Het liefst heeft het Kabinet dat alle illegale jongeren zo snel mogelijk opzouten lijkt het wel. Maar zelfs als een jongere na zijn opleiding terug moet naar het land van herkomst is een diploma natuurlijk heel belangrijk. Jongeren voorbereiden op een actief volwassen leven en hoop geven voor de toekomst kan niet als we ze op school al gaan pesten met tegenstrijdige regeltjes. Doe daar toch iets aan Marja, maak je eigen woorden waar. Onze hoop is op jou gericht.
Met vriendelijke groet,
Bernard Koekoek
FNV Jong
